Boşluk kollarını kavuşturmuş göğsüne, siyah onun omzuna elini atmış gülümser, önlerinde diz çökmüş bir şaşırtmaca var dua eder, beklenti gökyüzünden. Onlardan uzaklarda, daha geride bir gölge, güneşsiz bir günde kocaman bir soru işareti.

İçinde bir ürperti, arkana bakmaya zorlar. İhtimal esmeye başlar karanlığın içerisinden bulunduğun noktaya.

Bırakırsın ellerindekileri, içindekileri, gözündekileri, yüzündekileri. Düşer gülümseme dudaklarından, hüzün kaşlarından, acı gözlerinden, umut avuçlarından, aşk yüreğinden. Teker teker düşerler. Her bir kırılma sesinde korkarsın. Yanı başında patlamış bir silah gibi zı p latır seni olduğun yerde.

Geriye ne kalır. Bakarsın kendine. Ayak parmaklarından göğüslerine kadar çıkar bakışların, anca.. Yüzünü göremez, bedenine güvenmezsin, yaşıyor olduğuna kendini inandırmaya. Ayna ararsın, sana ne olduğunu gösterecek.

Uzunca süre yürürsün. Arada bir arkadaşların gelip eşlik eder, ailenden bazıları, yeni arkadaşlıklar, dostların.. Her birini eskitip, yada her birinde farklı bir yönü seçip, yine başladığın gibi tek başına devam edersin yürüyüşüne. Yorulup yol kenarına kaldırıma oturursun, yanmayan bir sokak lambasının altında. Hayatının içerisindeki saklambacın bulunması imkânsız ebesisindir. Bitmeyen oyununu oynarsın kendi içinde, her şeyin saklandığı yerde.

Bir günün resmini alı p bir önceki gününün üzerine koyup aradaki 7 farkı bulmaya çalışırsın. Hep tek bir fark vardır, durduğun yer değişir. Hiç değişmeyen bir hayat vardır fırçalanmış. Hoşnutsuzluk markası boyalarla yapılmış “bir şeye benzemedi be” tablosu. Adına bazen geçmişte denir..

Öldüğünde, aradaki 7 farktan hep olan 1 tanenin de kaybolacağını düşünürsün. Bir şey yapmazsın yinede. Düşünüp her şeyin farkında olmak senin için yeterlidir. İsteksizliğin, belki çaresizliğin adımlarını hızlandırır ölüme ama herkes bilir ölümüne gidilmeyeceğini, ölümün geleceğini.

“Ölümün geleceği yok, benim geleceğim var, ondada ölüm var. Geleceğimde bir şeyleri değiştirebilseydim eğer geçmişimden pek çok şey silip geleceğim ile aralarındaki mesafeyi kısaltır her şeyi daha az hissederdim” dediğini duyar gibi olanlar var. Sessizliğinden çıkınca haber ver. Sonrada cevap ver.

Denizin sırtında bir rüzgar var, acısı sahile vurur. Ç ı p l a k ayaklarınla yürürken kumlarda denize döner bedenin. Bir süre baktığın yeri görmeden izlersin.. 2-3 adım geri at. Otur. Biraz daha izle. Şimdi, sırtını kumlara yasla. İzlemeye devam et. Aynı mavi, gökyüzünde. Gökyüzü, her yerde mavi.

Kalk git şimdi. Rüzgar daha çok öfkelenmeden bana, izleri silmeden, birazda acele et ve git. Uzaklaş hadi. Kaybol!. Mavilikte, siyahlıkta, kumlarda, uzaklarda.

Aynı anlamsızlığa dönsün bedenim, 2-3 adım geriye, oturayım, biraz daha anlamsızlık. Sonra kucaklasın kumda kalmış bedeninin izleri, sen olmuş kumlar. Aynı maviliğin devamında gökyüzünü; sıcaklığının hayali, yokluğunun soğukluğu ile izlemeye devam edeyim. Sonsuz kaynağının nereden geldiğini bilmediğim bir umudun kanayan yarasından yapılmış bir tabloda, kırmızı tonlarında, sensizliğin resminde, üst üste konulduğunda 7 farkın tek bulunabiliriyle tanış, mümkünse.

Hatırlıyorum.. Gölgeni gördüğüm zamanı. Gölgeni görmüş, bedenini görememiştim. Uzamıştı gölgen bedeninden çok uzaklara. Güneşin battığı yere giderdi bedenin hep. Ben oraya gittiğimde ise güneş çoktan batmış olurdu, karanlıkta kalırdım.

Sonra.. Her şeyden önce;

Bir cep saati almışım. Zincirinden tutup sallamışım, geçmişte, bir zamanlar..

Her gün biraz daha yavaşlamış. Durduğu noktada seni bana getirecek bir zaman geçirmişim kendi geçmişimde. Saat durmuş, sen gelmişsin. O zamana kadar pek çok kez karşılaşmışız belki. Belki bir durakta. Belki bir kafede. Belki yolda yürürken. Belki aynı otobüsün 2 kişilik bir koltuğunda yanımdaki güzel koku olmuşsun. Ama, hazır değilmişiz o zamanlarda. Bu zamanı bekler gibi görmemezlikten gelmişiz hayatın bize aykırı örülmüş duvarları arasında. O an, geldiğinde; beklenmeyen olmuş gözlerde görünen. Üflemiş, saati tekrar sallamaya başlamış, uzaklaşır olmuşsun, umudum.. Umutsuz kalmış bir bedenin tenindeki pek çok ıslaklıktan biri takip edilmiş, gözlerimde son bulmuş, bir diğeri yüreğimde.

Zincir kopmuş, saat düşmüş, zaman durmuş hayatımda, o anda. Her gün giderken görür olmuşum umutlarımı. Aynı günün daha kaç tekrarına ölmek gerek bilinmez.

Bir ayna arar dururmuşsun. Sana kendini gösterecek, yaşadığının kanıtı. Bir ayna kırılmış, kendince belki tek, sana yaşadığını kanıtlayabilecek. Topluyorum binlerce parçasını. Yapıştırı p tekrar ayağa kaldırıyorum. Çocuksu bir sevinç var gözlerimde, gözlerim aynada, ayna hep karşımda. Karşısına geçtiğin anda, sana seni gösterdiği noktada, seni görebilmek için yalnız birine bakıyorum.

Yalnızlık mevsiminde yıldızlar yok.. Güneş yok.. Rüzgar yok aslında.. Gökyüzü her yerde mavi olsa da renk körü olmuş bakışlarım, anlamsız gelir gördüklerim. Yokluğundaki soğukluk umutlarımın üzerini örter. Umutlarım benim üzerimi örter.. Ben, umutsuzluğu örterim..

Barış..